Sieć HERODOT ds. Geografii: konkurs na esej Big Hope

W 2008 r. HERODOT — Sieć Tematyczna Geografii w Szkolnictwie Wyższym — zorganizowała dla swoich członków konkurs na esej, którego celowo ambitne zadanie polegało na skłonieniu geografów do argumentowania, publicznie i pisemnie, na rzecz wartości ich własnej dyscypliny.

Konkurs był powiązany ze Światowym Kongresem Młodzieży Big Hope, który odbył się w Liverpoolu w dniach 4–12 czerwca 2008 roku w ramach programu Europejskiej Stolicy Kultury. Dwunastu młodych naukowców, studentów studiów podyplomowych, młodych specjalistów i liderów młodzieżowych napisało zwycięskie eseje na jeden z tematów Big Hope, a eseje te zostały zebrane w specjalnej publikacji HERODOT, Promoting and Celebrating Geography, pod redakcją Karla Donerta i Glendy Wall.

Książka została zaprezentowana podczas Big Hope 6 czerwca 2008 r., kiedy Sajjid Karim, poseł do Parlamentu Europejskiego z okręgu North West England, wręczył zwycięzcom certyfikaty. W premierze uczestniczyli także lord David Alton i Patrick Kelly, arcybiskup Liverpoolu.

Tom dotyczy edukacji, wiary, zmian społecznych, obywatelstwa i odpowiedzialności i wspiera bieżące prace w ramach Filaru Tematycznego 2 HERODOT — filaru zajmującego się promowaniem geografii i wspieraniem pracy geografów. Czterech zwycięzców konkursu wideo wzięło także udział w Big Hope; ich filmy, mające na celu przekazanie wartości geografii, zostały zamieszczone w serwisie YouTube.

Sam kongres Big Hope został otwarty w Katedrze Metropolitalnej w Liverpoolu przez Cherie Booth QC, kardynała Cormaca Murphy-O’Connora, arcybiskupa Westminsteru, Mike’a Storeya (zastępcę burmistrza Liverpoolu), Kena Pye i baronową Caroline Cox. Głównymi mówcami byli Mary McAleese, ówczesna prezydent Irlandii, poseł John Gummer, naczelny rabin dr Jonathan Sacks oraz były prezydent Indii wraz z baronową Ilorą Finlay.

Kluczowe wnioski

• Konkurs na esej HERODOT w 2008 r. był ćwiczeniem z rzecznictwa dyscypliny, a nie konwencjonalną nagrodą akademicką: uczestnicy musieli argumentować na rzecz publicznej wartości geografii przed niespecjalistyczną publicznością.
• Zwycięskie eseje zostały opublikowane w książce Promoting and Celebrating Geography pod redakcją Karla Donerta i Glendy Wall i zaprezentowane podczas Światowego Kongresu Młodzieży Big Hope w Liverpoolu 6 czerwca 2008 r.
• Konkurs wpisywał się w Filar Tematyczny 2 HERODOT, który istnieje po to, by promować geografię i wspierać geografów — jest to powiązanie strukturalne, które warto zrozumieć, jeśli projektuje się dziś podobne inicjatywy.
• Równoległy nurt wideo pokazuje, że sieć traktowała biegłość medialną i komunikację wizualną jako pełnoprawne efekty pracy geograficznej, obok argumentacji pisemnej.
• Tematy Big Hope — Edukacja, Wiara, Zmiany społeczne, Obywatelstwo i Odpowiedzialność — ściśle odpowiadają agendom obywatelskim i zrównoważonego rozwoju, z którymi do dziś mierzą się europejskie wydziały geografii.

Dlaczego dyscyplina potrzebuje konkursu rzecznictwa

Większość konkursów akademickich nagradza specjalizację. Ten nagradzał coś przeciwnego: umiejętność wyjaśnienia mieszanej publiczności, składającej się z delegatów młodzieżowych, duchownych, polityków i postaci świata kultury, dlaczego geografia jest ważna. To zadanie trudniejsze, niż się wydaje, i warto jasno określić dlaczego.

Powiązane: Collins School Atlas (KS3/GCSE editions) — Atlas, który rozdaje większość brytyjskich wydziałów geografii.

Geografowie w szkolnictwie wyższym rutynowo mierzą się z problemem strukturalnym, z którym koledzy z fizyki czy medycyny nie borykają się w ten sam sposób. Dyscyplina jest administracyjnie rozdrobniona.

Na wielu europejskich uniwersytetach geografia społeczno-ekonomiczna znajduje się w naukach społecznych, geografia fizyczna w naukach o Ziemi lub środowisku, a GIScience w informatyce lub inżynierii. W rezultacie „Geografia” jako spójny projekt intelektualny jest często niewidoczna dokładnie na poziomie, na którym zapadają decyzje instytucjonalne — restrukturyzacja wydziałów, walidacja kierunków studiów, panele oceny badań.

Konkursy rzecznictwa rozwiązują tę niewidzialność na trzy sposoby:

Od czego zaczęlibyśmy: Silva Expedition 4 Compass & School Compass Sets — Kompas do pracy w terenie, który przetrwał całą kohortę GCSE.

• Wymuszają artykulację. Pisanie dla niespecjalistycznego odbiorcy obnaża, czy wydział jest w stanie sformułować swoją propozycję wartości prostym językiem.
• Generują materiały do ponownego wykorzystania. Opublikowany zbiór esejów staje się zasobem wydziałowym — użytecznym podczas dni otwartych, w dokumentach walidacyjnych, w rozmowach z dziekanami.
• Budują kohortę. Dwunastu zwycięzców to osoby na początku ścieżki zawodowej. Sieci, które inwestują w młodych rzeczników, mają tendencję do posiadania dłuższej pamięci instytucjonalnej niż te, które polegają wyłącznie na doświadczonych liderach.

Jeśli organizujesz teraz coś podobnego, lekcja z 2008 roku brzmi: zadanie jest ważniejsze niż nagroda. Polecenie typu „napisz o geografii” produkuje frazesy. Polecenie zakotwiczone w aktualnym temacie publicznym — obywatelstwie, odpowiedzialności, zmianie społecznej — produkuje argumenty.

Big Hope jako platforma i dlaczego miejsce miało znaczenie

Big Hope nie było konferencją geograficzną. Był to kongres młodzieży zorganizowany w ramach szerszego festiwalu obywatelskiego i właśnie to uczyniło go użytecznym. Delegaci geografii przemawiali do ludzi, którzy nie wybrali słuchania o geografii.

Otwarcie w Katedrze Metropolitalnej zgromadziło niezwykle szeroką koalicję: Cherie Booth QC, kardynała Cormaca Murphy-O’Connora, ówczesnego arcybiskupa Westminsteru, Mike’a Storeya jako zastępcę burmistrza Liverpoolu, Kena Pye i baronową Caroline Cox. Lista głównych mówców — Mary McAleese, prezydent Irlandii; poseł John Gummer; naczelny rabin dr Jonathan Sacks; były prezydent Indii; baronowa Ilora Finlay — obejmowała politykę, wiarę, dyplomację i zdrowie publiczne.

Dla sieci geograficznej taka mieszanka jest szansą o konkretnym kształcie. Oznacza to, że publiczność jest otwarta na argumenty sformułowane wokół:

• Miejsca i tożsamości — tego, jak terytorium, pamięć i przynależność oddziałują na siebie.
• Środowiska i odpowiedzialności — zarządzania zasobami ujętego w kategoriach etycznych, a nie czysto technicznych.
• Migracji, granic i obywatelstwa — kwestii, które tematy Big Hope stawiały w centrum.
• Globalnej współzależności — skali, w której geografowie habitualnie myślą.

Jednak ten kompromis jest realny. Wypowiadanie się na wielowyznaniowym, wielosektorowym forum obywatelskim nagradza przystępność i karze za żargon. Każdy wydział przygotowujący studentów do tego rodzaju wystąpień powinien przećwiczyć z nimi różnicę między referatem konferencyjnym a argumentacją publiczną. Ten pierwszy wykazuje biegłość w literaturze przedmiotu; ten drugi musi przyciągnąć uwagę w ciągu pierwszych trzydziestu sekund.

Co Promoting and Celebrating Geography tak naprawdę reprezentuje

Zbiór pod redakcją Karla Donerta i Glendy Wall najlepiej rozumieć jako źródło pierwotne dla historii propagowania geografii w europejskim szkolnictwie wyższym. Pięć obszarów tematycznych – Edukacja, Wiara, Zmiany Społeczne, Obywatelstwo i Odpowiedzialność – nie jest arbitralnych. Są to tematy „Big Hope”, a ich przyjęcie było wyborem strategicznym: pozycjonowało ono geografię jako dyscyplinę, która odpowiada na agendę kongresu, a nie taką, która prosi o miejsce w niej.

Powiązane: Etsy Geography Classroom Decor & Map Prints — Plakatów z mapami i dekoracji w kształcie globusa, których nie znajdziesz w szkolnym katalogu.

Premiera, która odbyła się 6 czerwca 2008 r., podczas której certyfikaty wręczył poseł do Parlamentu Europejskiego Sajjid Karim, a w wydarzeniu uczestniczyli lord David Alton oraz arcybiskup Liverpoolu Patrick Kelly, nadała tomowi obywatelskie imprimatur, którego nie miałaby premiera o charakterze czysto akademickim.

Dla każdego, kto korzysta z tej książki dzisiaj — jako z tekstu dydaktycznego, studium przypadku w module dotyczącym publicznej roli geografii lub jako dowodu w przeglądzie wydziałowym — przydatne pytania, które należy zadać, to:

1. Które argumenty dobrze się zestarzały, a które obecnie czyta się jak relikty epoki?
2. Który z pięciu tematów stał się bardziej, a nie mniej, pilny?
3. Co zbiór ujawnia na temat tego, kto był obecny, a kogo zabrakło?

To trzecie pytanie jest tym, które najbardziej warto zgłębić. Konkurs, który w 2008 r. wyłonił dwunastu zwycięzców z europejskiej sieci, odzwierciedla skład tej sieci w tamtym czasie. Współczesne odpowiedniki powinny być projektowane z myślą o szerszym rozpięciu geograficznym i instytucjonalnym.

Nasz wybór: Twinkl Geography (Primary & Secondary) — Gotowe lekcje geografii, gdy kończy się czas na planowanie.

Wątek wideo: wizualna argumentacja jako umiejętność geograficzna

W wydarzeniu Big Hope wzięło udział także czterech zwycięzców konkursu wideo, a ich filmy zostały udostępnione na YouTube. Łatwo to przeoczyć, ale w 2008 roku była to decyzja prawdziwie progresywna.

Argumentacja wideo wymaga od geografa czegoś innego niż esej. Wymaga:

• Doboru ujęć jako argumentu — to, co zdecydujesz się pokazać, jest twierdzeniem o tym, co jest istotne.
• Kompresji — dwuminutowy film nie ma miejsca na przegląd literatury.
• Biegłości w dystrybucji — zrozumienia, że logika rekomendacji platformy kształtuje to, kto zobaczy Twoją pracę.

Są to umiejętności transferowalne. Prace terenowe, projekty dyplomowe i zaangażowanie publiczne zyskują, gdy studenci potrafią komunikować się przestrzennie za pomocą obrazów, a nie tylko prozy.

Wydziały opracowujące dziś systemy oceniania mogą rozważyć, czy krótki film lub mapa opowieści (story map) może realizować te same efekty uczenia się co praca pisemna — i, co ważne, czy można go oceniać z takim samym rygorem. Odpowiedź zazwyczaj brzmi: tak, pod warunkiem, że kryteria oceniania zostaną napisane dla danego medium, a nie zapożyczone z rubryk esejów.

Organizacja porównywalnego konkursu dzisiaj: ramy praktyczne

Jeśli jesteś wykładowcą, kierownikiem wydziału lub trenerem nauczycieli i rozważasz reaktywację tego modelu lub stworzenie jego odpowiednika, model z 2008 roku oferuje gotowy szablon. Kluczowe decyzje to:

Decyzja	Opcje	Co wziąć pod uwagę
Odbiorcy	Wewnętrzni (wydział); w całej sieci; publiczni/obywatelscy	Odbiorcy publiczni podnoszą poprzeczkę w zakresie jasności przekazu, ale generują więcej materiałów do ponownego wykorzystania
Zadanie	Otwarte („dlaczego geografia jest ważna”); tematyczne; oparte na problemie	Zadania tematyczne dają porównywalne prace i ułatwiają ocenianie
Format	Esej; wideo; plakat; mapa opowieści; mieszane	Formaty mieszane zwiększają dostępność, ale komplikują kryteria oceny
Publikacja	Brak; tylko online; tom redagowany	Opublikowany zbiór tworzy trwały zasób wydziału
Premiera	Seminarium akademickie; wydarzenie obywatelskie; slot konferencyjny	Premiery obywatelskie budują zewnętrzną wiarygodność, ale wymagają dłuższego czasu przygotowania
Ocenianie	Pojedynczy asesor; panel; panel z członkiem zewnętrznym	Zewnętrzni sędziowie ograniczają wewnętrzne stronniczości i podnoszą prestiż

Warto jasno sformułować dwa zastrzeżenia. Po pierwsze, konkurs na rzecznictwo nie zastępuje reformy programu nauczania — jest jego uzupełnieniem i działa najlepiej, gdy wydział ma już coś spójnego, co może propagować. Po drugie, publikowanie prac studentów i osób na początku drogi zawodowej wiąże się z odpowiedzialnością redakcyjną: zgoda, przypisanie autorstwa i jakość redakcji mają znaczenie, a źle zredagowany tom może wyrządzić więcej szkody niż brak publikacji.

Połączenie z Filarem Tematycznym 2

Książka wprost wspiera Filar Tematyczny 2 projektu HERODOT, czyli nurt poświęcony promowaniu geografii i wspieraniu geografów. Zrozumienie tego osadzenia strukturalnego jest istotne, ponieważ wyjaśnia, dlaczego ten konkurs w ogóle powstał.

Filary sieci tematycznej są jej mechanizmami operacyjnymi. Filar skoncentrowany na promocji zazwyczaj realizuje kilka celów jednocześnie:

• Gromadzi i udostępnia argumenty za wartością dyscypliny.
• Tworzy możliwości dla członków, by mogli wnieść wkład w te argumenty.
• Produkuje rezultaty — publikacje, wydarzenia, zasoby — które członkowie mogą cytować.
• Utrzymuje ciągłość między cyklami finansowanych projektów.

Konkurs na esej zrealizował wszystkie cztery cele w ramach jednej aktywności. To efektywne projektowanie, które warto studiować, pisząc wniosek o projekt sieciowy lub konsorcjalny. Recenzenci dobrze reagują na działania, które jednocześnie generują namacalny rezultat i służą istniejącemu pakietowi prac.

Często zadawane pytania

Czym był konkurs na esej HERODOT Big Hope?

Był to konkurs zorganizowany przez sieć HERODOT w 2008 roku dla jej członków, zapraszający do napisania esejów promujących rolę i znaczenie geografii. Wyłoniono dwunastu zwycięzców, a ich eseje opublikowano w zbiorze Promoting and Celebrating Geography pod redakcją Karla Donerta i Glendy Wall.

Kiedy i gdzie zwycięzcy zaprezentowali swoje prace?

Zwycięzcy wzięli udział w Światowym Kongresie Młodzieży Big Hope w Liverpoolu w dniach 4–12 czerwca 2008 r., wydarzeniu zorganizowanym w ramach obchodów miasta jako Stolicy Kultury. Promowali geografię podczas warsztatów i paneli kongresowych, a 6 czerwca 2008 roku odbyła się tam premiera książki.

Kto przemawiał na kongresie Big Hope?

Kongres otworzyli w Katedrze Metropolitalnej w Liverpoolu Cherie Booth QC, kardynał Cormac Murphy-O’Connor, Mike Storey, Ken Pye i baronowa Caroline Cox. Wśród głównych prelegentów znaleźli się Mary McAleese, poseł John Gummer, naczelny rabin dr Jonathan Sacks, były prezydent Indii oraz baronowa Ilora Finlay.

Jakie tematy poruszały zwycięskie eseje?

Eseje dotyczyły edukacji, wiary, zmian społecznych, obywatelstwa i odpowiedzialności – tematów kongresu Big Hope. Przyjęcie tematów kongresu pozwoliło autorom na przedstawienie geografii jako dyscypliny angażującej się w program wydarzenia, a nie po prostu wnioskującej o widoczność w nim.

Jak wpasował się konkurs wideo?

W Big Hope wzięło udział także czterech zwycięzców konkursu wideo, a ich filmy – zaprojektowane w celu promowania wartości geografii – zostały umieszczone w serwisie YouTube. Ścieżka wideo była prowadzona równolegle z konkursem na esej i traktowała komunikację wizualną jako pełnoprawną formę propagowania geografii.

Jak to się łączy z szerszą działalnością HERODOT?

Publikacja wspiera bieżącą pracę Filaru Tematycznego 2 w HERODOT, który istnieje po to, aby promować geografię i wspierać pracę geografów. Konkurs jest użytecznym przykładem pojedynczego działania służącego pakietowi prac promocyjnych sieci, a jednocześnie generującego trwały efekt w postaci publikacji.